اگر کسی با دشمن بیرونی میجنگد باید از آهن و آتش استفاده کند ولی اگر با دشمن درونی می جنگد باید از «آه» استفاده کند نه از «آهن» زیرا در آنجا از آهن کاری ساخته نیست.انسانی که  روی تانک یا جنگنده آهنین پیکر دیگه ای نشسته است از او ساخته نیست که با هوس بجنگد بلکه آن کس که در کنار نیایش و دعا و راز ونیاز به سر میبرد در مقابل هوس مسلح است در دعای کمیل می فرماید:

«و سلاحه البکاء» یعنی در جنگ با دشمن درونی و در جبهه جهاد اکبر اسلحه انسان آه است نه آهن گریه است نه شمشیر و اسلحه تیز و کار آمد جهاد اکبر تهذیب نفس و ناله است و این اسلحه را زنها بیشتر از مردها دارند.

خدای سبحان در راه تهذیب نفس زنها را مسلح تر از مردها آفریده است چون ناله و لابه هنر هر کسی نیست چه بسا افرادی که در مجالس سوگ سالار شهیدان حسین بن علی(ع) می نشینند اما آن هنر و درک را ندارند که اشک بریزند بر فرض هم که درک داشته باشند آن نرمش دل در آها نیست چه اینکه تحصیل نرمش دل کار هرکسی نیست و فضیلتی نیست که نصیب هر کس بشود بنابر این سرمایه جهاد اکبر گریه است.

در دعای ابو حمزه ثمالی که از مبسوط ترین دعا های ماه مبارک رمضان است امام سجاد(ع) به ذات اقدس اله عرض میکند: مرا کمک کن تا سلاح را فراهم کنم مرا در گریه اعانت کن.

«و اعنی با لبکاء علی نفسی» و یاری کن مرا در گریه برای خودم.

معین من باش که من بهتر بفهمم و بهتر بنالم کمک کن که اگر اشکم تمام شد دوباره اشک بجوشد اگر زن در بخش های مختلف کارهای اجرایی یا مسائل جبهه و جهاد و بخش های نظامی حضور نداشت دلیل آن نمیشود که در تقرب الی الله کمتر از مرد باشد.

خدا اسلحه جهاد اکبر را به زنها بیش از مردها داده منتها این را باید به جا مصرف بکنند

کسی که شمشیری در دست دارد و آن را به سنگ میزند به کار بیهوده روی آورده است کسی هم که برای دنیا گریه میکند گرچه رقیق القلب است اما بی جا می نالد تعلیمات دین برای آن است که انسان این سلاح را به جا بکار ببرد به مردها میگوید اسلحه فراهم بکن واسلحه را به جا به کار ببر به زنها میگوید اسلحه را خدا به شما داده است منتها به جا بکار ببرید مرد باید دو زحمت بکشد و زن یک زحمت مثل یک کشوری که در جنگ مسلح نیست و به او می گویند خود کفا شو و اسلحه فراهم کن بعد هم به جا و مناسب بکار ببر اما به کشورهایی که در تولید سلاح به خود کفایی رسیده اند نمی گوید مسلح شو بلکه میگویند سلاح داری ولی به جا بکار ببند

گریه سلاح انسان است و این سلاح رو ذات اقدس اله به زنها بیش از مردها داده و به او گفته است این سلاح را به جا بکار ببر و به این فکر نباش که چه می پوشی و دیگری چه پوشید و دیگری چه دارد

این درست است که جمال برای زنان سرمایه است و باید هم به جا مصرف کنند و هم زکات آن که عفاف است:«زکاة الجمال العفاف »

مراعات کنند لیکن جمال حقیقی آنان همان انجذاب به سوی جمال مطلق است و باید در مصرف آن دقت کنند ذات اقدس اله این سرمایه را برای آن نداده تا انسان در اثر چشم و هم چشمی برای مظاهر دنیا و لباس و زیور گریه کند

منبع: کتاب زن در آینه جلال و جمال